Teoretyczna podstawa i korekcyjny sposób ortodoncji

Traktowanie ortodontyczne wykorzystuje głównie różne urządzenia ortodontyczne w celu dostosowania koordynacji między kościami twarzy, zębami, nerwami i mięśniami szczękowymi, to znaczy między górnymi i dolnymi szczękami, między zębami górnymi i dolnymi oraz między zębami i szczękami. Nieprawidłowy związek między nerwami i mięśniami, które je łączą, ostatecznym celem korekty jest osiągnięcie równowagi, stabilności i piękna układu jamy ustnej i szczęki. Korekta deformacji wad wadowowej opiera się głównie na użyciu urządzeń wewnątrz lub poza jamą doustną w celu zastosowania odpowiedniej „siły biologicznej” do zębów, kości i kości pęcherzykowej spowodowanej ruchem fizjologicznym, a tym samym korygując malokluzing) deformacji.

1. Plastyczność szczęki: szczęka, zwłaszcza kość pęcherzykowa, jest jedną z najbardziej aktywnych części ludzkiego szkieletu. Rekonstrukcja szczęki obejmuje dwa procesy: proliferację i wchłanianie. Jest to ważna cecha fizjologiczna szczęki i podstawa leczenia ortodontycznego. Dlatego zmiana szczęki podczas procesu korekcji jest głównie fizjologicznym procesem równowagi między osteoklastem a osteogenezą.

2. Oporność na ścisk cementu, w tym samym warunku siły ortodontycznej, często występuje tylko absorpcja kości pęcherzykowej, ale nie ma ani tylko niewielkiej wchłaniania cementu.

3. Stabilność środowiska w więzadle przyzębia, po zakończeniu leczenia ortodontycznego, szerokość przyzębia, połączenie między więzadłem przyzębia a kością pęcherzykową i cementą można przywrócić do normy.